پروانه ای ديگر، در شعله شمع دوری از وطن سوخت و در غربت و دور از خاک خود، جان باخت.

آرزوی سفر به وطن داشت، ولی زمان او را فرصتی نداد و ابديت، او را بسوی خود طلبيد.

فرشته ای ديگر، به آسمانها، پر پرواز گشود و گلی ديگر پر پر شد و گلزارِ محبت را تهی و عاشقان را با چشمانی پر از اشک تنها گذاشت.

رضا فاضلی، غربت نشين عاشقی بود که به سوی ابديت پرواز کرد.

او يک ميهن پرست بود و يادِ ميهن پرستان، هميشه در قلبها باقيست و اشک دوری، از چشم بازماندگان، جاری.

پرواز به سوی ابديت، پايان همگی انسانهاست، ولی اندوه بازماندگان نيز، دردی است که در قلبها مي ماند و به تنهايی به دوش کشيدن، بسيار سخت است.

استقامت و شکيبايی، حرفه آزادگان است، و در راه و ياد او، در پذيرش اين غم بزرگ، بايد شکيبا باشيم و سوگند به ايران و روح پاکِ همۀ جانباختگانِ راهِ آزادی، راهش را ادامه خواهيم داد.

با قلبهايی پر از درد، به بازماندگانش، اين غمِ بزرگ را تسليت مي گوييم.

از سوی جبهه نجات

بابک توکل