 |
|
گاهنامه
پارس |
گزارش کامل انتخابات پارلمانی اسرائیل |
سایت فارسی وزارت خارجه اسرائیل کادیما بیشترین کرسیها را به دست آورد، ولی بخت پس از شمارش تقریباً 98 درصد از آرای شهروندان اسرائیلی در جریان انتخابات هیجدهمین دور پارلمانی، گرچه حزب کادیما بیشترین کرسی ها را به دست آورده و بر لیکود برتری یافته، ولی در مجموع پیروزی نهائی متعلق به جناح راست اسرائیل است و احزاب چپ ضعیف شده اند و حزب کارگر به پائین تر شمار نمایندگان در پارلمان سقوط کرده است. مشکل بزرگ، امروز برپائی یک دولت گسترده و باثبات است که بتواند به خوبی انجام وظیفه کند و در رویاروئی با چالش های بزرگی که در برابر اسرائیل قرار گرفته پیروز شود. تنها راهکاری که ظاهراً در برابر کشور اسرائیل قرار دارد، برپائی یک حزب وحدت ملی با حضور سه حزب اصلی کشور (کادیما، لیکود، کارگر) است که می تواند 68 کرسی از 120 کرسی پارلمان را در اختیار داشته باشد و از وابستگی به حزب راست گرای ییسرائل بیتینو (اسرائیل خانه ماست) به رهبری اویگدور لیبرمن و شراکت با حزب مذهبی شاس بی نیاز باشد و به تغییر سیستم انتخاباتی اسرائیل بپردازد. ولی چنین دولتی نمی تواند کارساز باشد، زیرا دیدگاه های لیکود (راست)، کادیما (مرکز) و کارگر (چپ) در مورد شیوه پیشبرد صلح با فلسطینی ها و سوریه همنوا نیست – ولی در عین حال می تواند برخی مشکلات اقتصادی و اجتماعی داخلی کشور را به خوبی حل کند. با توجه به آن که چنین دولتی توسط دو حزبی اداره خواهد شد که تنها یک کرسی با هم فاصله دارند، شیوه طبیعی آن است که دوران چهارساله نخست وزیری بین نتانیاهو و لیونی تقسیم شود. پیشنهاد برپائی دولت وحدت ملی در سخنرانی تسیپی لیونی پس از اعلام نتایج موقت انتخابات، عنوان گردید. ولی او خواستار شد که ریاست چنین دولتی را خود به دست گیرد، و این در حالی که بنیامین نتایاهو مصمم است مقام نخست وزیری را به خود اختصاص دهد و حتی تماس هائی را با سران احزاب دیگر آغاز کرده است. لیبرمن در سخنرانی پس از انتخابات اعلام کرد که ترجیح می دهد در یک دولت دست راستی به رهبری لیکود عضویت یابد، گرچه عضویت در دولت لیونی را نیز نفی نمی کند. ولی اهود باراک رهبر حزب کارگر گفت که اصراری برای شرکت در دولت آینده ندارد و حتی ترجیح می دهد که در مقام اپوزیسیون قرار گیرد و به تقویت خود بپردازد. حزب کارگر که در دوران شکوفائی خود در دهه های نخستین استقلال اسرائیل به 48 کرسی هم رسیده بود، در این انتخابات به 13 کرسی سقوط کرده است. با توجه به آن که آراء سربازان و شهروندان اسرائیلی خارج از کشور هنوز شمرده نشده و در طول ساعات امروز (چهارشنبه 23 یهمن ماه1387- 11 فوریه2009) انجام خواهد گرفت، ممکن است تغییراتی جزئی در نتایج انتخابات ایجاد گردد، به ویژه آن که پس از تقسیم کرسی ها، همیشه مقداری رأی باقی می ماند که قانون شیوه انتقال آن را به فراکسیون هائی که وارد پارلمان شده اند تعیین می کند که بعید نیست روی سرنوشت یک یا دو کرسی تأثیر گذار باشد. با آن که روز گذشته هوای اسرائیل سرد، بارانی و حتی توفانی بود، شمار شرکت کنندگان در رأی گیری سه درصد بیش از انتخابات پیش بود و از 65 درصد فراتر رفت. این حضور گسترده نشان می دهد که شهروندان به اهمیت انتخابات واقف بودند. همیشه حدود ده در صد از دارندگان حق رای در خارج از کشور به سر می برد و عملاً نمی توانند رأی دهند، زیرا از میان این گروه، تنها ملوانان و فرستادگان رسمی کشور به خارج حق رأی دارند. نتایج اعلام شده شمارش آراء تا ساعت ده بامداد به وقت اسرائیل (30ر11 پیش از ظهر به وقت تهران) از این قرار است: کادیما (مرکز) 28 کرسی، لیکود (راست - مرکز) 27 کرسی، ییسرائیل بیتینو (راست) 15 کرسی، کارگر (چپ - مرکز) 13 کرسی، شاس (مذهبی اورتودوکس شرقی تباران) 11 کرسی، یهودت هتورا (مذهبی اورتودوکس غربی تباران) 5 کرسی، ایخود لئومی (راست) 4 کرسی، حاداش (کمونیستی - عربی) 4 کرسی، رعم تعل (عربی) 4 کرسی، بیت یهودی (مذهبی - راست) 3 کرسی، مرتس (چپ) 3 کرسی، بلد (عربی افراطی) 3 کرسی. با توجه به این نتایج، می توان ارزیابی کرد که جناح راست (46 کرسی) با همکاری جناح مذهبی (20 کرسی) که آن هم گرایشهای آشکار دست راستی دارد، جمعاً می توانند از 66 کرسی برخوردار شوند که امکان برپائی یک دولت قوی و با ثبات را به وجود می آورد. ولی نتانیاهو به برپائی چنین دولتی گرایش ندارد، زیرا می داند که احزاب راست امکان پیشبرد صلح با فلسطینیان و سوریه را نخواهند داد که این امر ممکن است بر روابط آینده اسرائیل با ایالات متحده بازتاب منفی داشته باشد و موجب انزوای اسرائیل در صحنه بین المللی گردد. از سوی دیگر، لیونی اگر بخواهد تنها به احزاب مرکز و چپ اتکا کند، حداکثر از 44 کرسی برخوردار خواهد بود که حتی با شراکت لیبرمن (15 کرسی)، هنوز به حضور یک حزب دیگر (شاس؟ با 11 کرسی) نیاز خواهد داشت. شاس خواهان افزایش مستمری خانواده های پراولاد است که در شرائط بحران اقتصادی کنونی در اسرائیل و جهان، بار سنگینی بر بودجه آینده اسرائیل خواهد بود و نه کادیما و نه لیکود گرایشی به پذیرفتن آن ندارند. از سوی دیگر، اگر لیبرمن وارد کابینه لیونی شود، شرط او سخت گیری در مذاکرات صلح با فلسطینی ها خواهد بود. تسیپی لیونی در سخنرانی پیروزی انتخاباتی خود در نیمه شب گذشته، ضمن آن که نتانیاهو را به برپائی دولت وحدت ملی به ریاست خود فرا خواند گفت: حمایت از یکپارچگی سرزمین اسرائیل به احزاب راست گرا اختصاص ندارد، همان گونه که صلح خواهی در انحصار جناح چپ نیست. او گفت: همه احزاب ملی باید سنگینی بار مسوولیت و حساسیت شرائط را احساس کرده و برای رویاروئی با آن آستین ها را بالا بزنند. بنیامین نتانیاهو گفت: اسرائیل در برابر سختی های بسیار قرار دارد و خطر جمهوری اسلامی ایران روز به روز قوی تر می شود و باید برای آن راه چاره ای یافت. اقتصاد جهانی با شدیدترین بحران خویش روبروست و اسرائیل نیز از آن آسیب پذیر شده است و باید یک دولت قوی اداره کشور را به رهبری او به دوش بگیرد. او افزود: با رهبران جناح ملی (راست) تماس گرفته و خواهد کوشید با آن ها راه دولت آینده را هموار کند. آگاهان گفتند: تاکتیک نتانیاهو آن است که از طریق همکاری با احزاب راست گرا، هرگونه احتمال موفقیت لیونی را در تشکیل دولت بعدی به رهبری خود به بن بست بکشاند. اویگدور لیبرمن در سخنرانی پیروزی حزب خود (که در تاریخ اسرائیل سابقه ندارد)، دوباره تأکید کرد که میزان برخورداری شهروندان از حقوق کشوری، باید بر حسب میزان وفاداری آن ها به کشور باشد. اشاره لیبرمن به رهبران احزاب عربی اسرائیل است که از یک سو از همه مزایای دموکراسی این کشور برخوردارند و از سوی دیگر گاهی سخنانی می گویند که عملاً نفی موجودیت یهودی اسرائیل تلقی می شود. در یک مورد (حزب بلد) رهبر آن عزمی بشارة به سخنانی ضد موجودیت یهودی اسرائیل اکتفا نکرد و به همکاری اطلاعاتی با حزب الله لبنان در زمان جنگ (تابستان 2006) پرداخت و با آن که از اسرائیل گریخته، از حقوق بازنشستگی و مستمری ماهیانه که از جانب کنست (پارلمان اسرائیل) پرداخت می شود، همچنان برخوردار است. لیبرمن گفت: خواهان همکاری با لیکود است، ولی دیگران را هم رد نمی کند. با این همه وی اشاره کرد که مایل به حضور شاس در دولت بعدی نخواهد بود، زیرا رهبران احزاب مذهبی کوشیده اند به او انگ بزنند. منشه امیر در مصاحبه هائی با چند رادیو و تلویزیون فارسی زبان برون مرزی، شب گذشته و امروز گفت: دولت آینده اسرائیل رسالت های سنگینی به عهده دارد. نه تنها باید سیستم انتخاباتی کشور را دگرگون سازد تا به روی کار آمدن یک دولت باثبات و قوی امکان پذیر گردد، بلکه باید برای پیشبرد صلح با فلسطینیان و از میان برداشتن خطر حماس و مقابله با زیاده خواهی های حکومت اسلامی ایران اقدام کرد. یافتن بهترین شیوه های همکاری با دولت پرزیدنت اوباما در ایالات متحده نیز از رسالتهای دولت بعدی است. آگاهان سیاسی امروز گفتند: حتی اگر چهار حزب اصلی کشور یک ائتلاف قوی برپا سازند، بعید می نماید که در هیجدهمین دوره پارلمانی نیز بتوان شیوه انتخاباتی در اسرائیل را تغییر داد.
|
